Χιονάνθρωπος

 

Wallace Stevens (1879-1955)

One must have a mind of winter

To regard the frost and the boughs

Of the pine-trees crusted with snow;

 

And have been cold a long time

To behold the junipers shagged with ice,

The spruces rough in the distant glitter

 

Of the January sun; and not to think

Of any misery in the sound of the wind,

In the sound of a few leaves,

 

Which is the sound of the land

Full of the same wind

That is blowing in the same bare place

 

For the listener, who listens in the snow,

And, nothing himself, beholds

Nothing that is not there and the nothing that is.

 

 

Wallace Stevens, “The Snow Man”, πρώτη δημοσίευση:

Poetry, Vol. XIX, No 1, Chicago, Οκτώβριος 1921.

As Time Goes By

Χολομών

 

Όρος Χολομών, Χαλκιδική, δίκτυο προστατευόμενων περιοχών Natura 2000 (φωτ. Motionteam / Βασίλης Βερβερίδης). 

I wandered lonely as a cloud

William Wordsworth (1770-1850)

 

I wandered lonely as a cloud
That floats on high o'er vales and hills,
When all at once I saw a crowd,
A host of golden daffodils;
Beside the lake, beneath the trees,
Fluttering and dancing in the breeze.

Continuous as the stars that shine
and twinkle on the Milky Way,
They stretched in never-ending line
along the margin of a bay:
Ten thousand saw I at a glance,
tossing their heads in sprightly dance.

The waves beside them danced; but they
Out-did the sparkling waves in glee:
A poet could not but be gay,
in such a jocund company:
I gazed—and gazed—but little thought
what wealth the show to me had brought:

For oft, when on my couch I lie
In vacant or in pensive mood,
They flash upon that inward eye
Which is the bliss of solitude;
And then my heart with pleasure fills,
And dances with the daffodils.

William Wordsworth, “I wandered lonely as a Cloud” (δεύτερη εκδοχή), Poems By William Wordsworth, Including Lyrical Ballads, and the Miscellaneous Pieces of the Author, 2 τόμοι, Λονδίνο, εκδ. Longman, Hurst, Rees, Orme & Brown, 1815.

Αν νοσταλγώ

 

1η έκδοση, Εστία, 1953.

Αν νοσταλγώ, δεν είναι εσάς, αγάπες περασμένες,

και τις στιγμές τις ευτυχείς μαζί σας που έχω ζήσει.

Τα ρόδα σας τα μάρανα στα χέρια μου, και τώρα

μέσα στης Μνήμης το παλιό βιβλίο τά ’χω κλείσει.

 

Μα είναι κάποιες άγνωστες περαστικές γυναίκες

που μια στιγμή σταυρώσανε το βλέμμα τους μαζί μου,

τέτοιες που μείναν ο γλυκύς κι ανέφικτός μου πόθος,

ενώ -ποιος ξέρει!- θ’ άλλαζαν για πάντα τη ζωή μου…

 

Αν νοσταλγώ, δεν είναι εσάς, πόλεις όπου έχω ζήσει,

πόλεις που σας εγνώρισα και που σας έχω αφήσει,

μα ’κείνες, ταξιδεύοντας, που αντίκρισα ένα βράδυ

 

κι είδα, μακριά, τα φώτα τους τ’ άπειρα να χορεύουν

(που ήταν σα να με φώναζαν, που ήταν σα να μου γνεύουν!)

και που το πλοίο προσπέρασε, πλέοντας στο σκοτάδι…

 

 

Κώστας Ουράνης (1890-1953), «Αν νοσταλγώ», Ποιήματα,

Αθήνα, εκδόσεις του Βιβλιοπωλείου της Εστίας, 2009.