Εμπάργκο

 

                       Μνήμη Νίκου Πουλαντζά

Άλκης Αλκαίος (1949-2012)

Σε παίρνει για ταξίδι μια σειρήνα

και μια πικρία μάς ματώνει ανείπωτη.

Tη σκοτεινή σου μελετάμε πείνα

καχύποπτοι, ανύποπτοι και ύποπτοι.

 

Στην Πέργαμο και στη Μπαστιά

δίδυμα πάνε φορτηγά

κι ένα ιπτάμενο δελφίνι

στον Πόρο και στη Σαντορίνη.

Τα ναύλα μου πώς ν’ αγοράσω

τώρα που απόμεινα στον άσσο.

 

Στο μέτωπο τριγύρω στις ραβδώσεις

μια μύγα παίζει ως κορασίδα άπορη.

Οι φίλοι σ’ επισκέπτονται με δόσεις

παράφοροι, ανυπόφοροι κι αδιάφοροι.

 

Στην Πέργαμο και στη Μπαστιά,

δίδυμα πάνε φορτηγά

κι ένα ιπτάμενο δελφίνι

στον Πόρο και στη Σαντορίνη.

Απόψε πρέπει να προφτάσω

γιατί αύριο θε να σε χάσω.

 

Ιωνικές κολώνες σε μαγκώνουν

και σου χαρίζουν τιμωρία άδικη.

Σ’ αυτή την άσπρη πρέσα δε γλιτώνουν

διάδικοι, υπόδικοι, κατάδικοι.

 

Στην Πέργαμο και στη Μπαστιά

δίδυμα πάνε φορτηγά

κι ένα ιπτάμενο δελφίνι

στον Πόρο και στη Σαντορίνη.

Τα ναύλα μου δε θ’ αγοράσω

γιατί απόμεινα στον άσσο.

 

Μέχρι ν’ αρχίσεις, μέχρι να τελειώσεις

το πρόσωπό τους αποστρέψαν άφωνοι

οι φίλοι και γελούν στις συγκεντρώσεις

μεγάφωνοι, μικρόφωνοι, παράφωνοι.

 

Στην Πέργαμο και στη Μπαστιά

δίδυμα φτάνουν φορτηγά

κι ένα ιπτάμενο δελφίνι

στον Πόρο και στη Σαντορίνη.

Κι εγώ απόψε θα σε χάσω

και αύριο θα σε ξεχάσω.

 

Άλκης Αλκαίος (ψευδώνυμο του Βαγγέλη Λιάρου),

«Το κακόηθες μελάνωμα», Εμπάργκο (ποιήματα), εκδ. Εταιρεία Νέας Μουσικής, ¹1983 (από τον ομότιτλο κύκλο τραγουδιών σε μουσική Θάνου Μικρούτσικου, πρώτη κυκλοφορία: 1982).

Θα φύγω

 

Ά. Αντωνόπουλος (1932-2026)

Θα φύγω και θα ‘ναι όλα στη μέση.

Κι ο ρόλος που δεν έφτασε στην πρεμιέρα,

και το ραντεβού που δεν πήγα,

και ‘κείνα που θα περιμένουν τη λύση τους,

χωρίς εμένα.

Και από κάτι που ξέχασα να σου πω,

το αδιέξοδο.

Και θα ‘ναι όλα στη μέση.

Γιατί δεν ήξερα πως φεύγω.

Έτσι, χωρίς αντίο

γιατί δεν ήξερα πως φεύγω.

Και θα ‘χω παραλείψει να σου πω ευχαριστώ

γιατί δεν ήξερα πως φεύγω.

 

 

Άγγελος Αντωνόπουλος, «Θα φύγω», Αφύλακτη διάβαση,

Αθήνα, εκδόσεις Αιώρα, 2011.

Η μπογιά

Αλ. Παναγούλης (1939-1976)

Ζωντάνεψα τους τοίχους,

φωνή τους έδωσα,

πιο φιλική να γίνουν συντροφιά.

Κι οι δεσμοφύλακες ζητούσαν

να μάθουνε πού βρήκα τη μπογιά.

Οι τοίχοι του κελιού
το μυστικό το κράτησαν
κι οι μισθοφόροι ψάξανε παντού.
Όμως μπογιά δε βρήκαν.

Γιατί στιγμή δε σκέφτηκαν
στις φλέβες μου να ψάξουν.

 

Αλέξανδρος (Αλέκος) Παναγούλης, «Η μπογιά» (1971),

Τα ποιήματα, Αθήνα, εκδόσεις Παπαζήση, 2010.

Απολογία νομοταγούς

 

Γράφω ποιήματα μέσα στα πλαίσια που ορίζουν

      οι υπεύθυνες υπηρεσίες

Που δεν περιέχουν τη λέξη: Ελευθερία, τη λέξη:

      Δημοκρατία

Δεν φωνασκούν: Κάτω οι τύραννοι ή: Θάνατος

      στους προδότες

Που παρακάμπτουν επιμελώς τα λεγόμενα

      φλέγοντα γεγονότα

Γράφω ποιήματα άνετα και αναπαυτικά για όλες

      τις λογοκρισίες

Αποστρέφομαι τετριμμένες εκφράσεις όπως:

      σαπίλα ή καθάρματα ή πουλημένοι

Εκλέγω σε πάσα περίπτωση την αρμοδιότερη λέξη

Αυτή που λέμε «ποιητική»: στιλπνή, παρθενική,

      ιδεατώς ωραία.

 

Γράφω ποιήματα που δεν στρέφονται κατά

      της καθεστηκυίας τάξεως.

 

Μανόλης Αναγνωστάκης, «Απολογία νομοταγούς», Ο στόχος,

στην ιδιωτική έκδοση Τα ποιήματα 1941-1971, Θεσσαλονίκη, 1971.

Επιτύμβιον

 

Πέθανες — κι έγινες και συ: ο καλός,

Ο λαμπρός άνθρωπος, ο οικογενειάρχης, ο πατριώτης.

Τριάντα έξι στέφανα σε συνοδέψανε, τρεις λόγοι αντιπροέδρων,

Εφτά ψηφίσματα για τις υπέροχες υπηρεσίες που προσέφερες.

Α, ρε Λαυρέντη, εγώ που μόνο το'ξερα τι κάθαρμα ήσουν,

Τι κάλπικος παράς, μια ολόκληρη ζωή μέσα στο ψέμα,

Κοιμού εν ειρήνη, δεν θα'ρθώ την ησυχία σου να ταράξω.

(Εγώ, μια ολόκληρη ζωή μες στη σιωπή θα την εξαγοράσω

Πολύ ακριβά κι όχι με τίμημα το θλιβερό σου το σαρκίο).

Κοιμού εν ειρήνη. Ως ήσουν πάντα στη ζωή: ο καλός,

Ο λαμπρός άνθρωπος, ο οικογενειάρχης, ο πατριώτης.

Δε θα'σαι ο πρώτος ούτε δα κι ο τελευταίος.

Μανόλης Αναγνωστάκης (1925-2005), «Επιτύμβιον», Ο στόχος,

στη συλλογική έκδοση Δεκαοχτώ κείμενα, Αθήνα, εκδ. Κέδρος,

1η έκδοση: 10 Ιουλίου 1970.