[...]
Στο σώμα, στην ενθύμηση πονούμε.
Μας διώχνουνε τα πράγματα, κι η ποίησις
είναι το καταφύγιο που φθονούμε.

Κ. Γ. Καρυωτάκης, [Είμαστε κάτι...], Ελεγεία: δεύτερη σειρά, 1927.

Τρίτη 21 Απριλίου 2026

Απολογία νομοταγούς

 
Γράφω ποιήματα μέσα στα πλαίσια που ορίζουν
      οι υπεύθυνες υπηρεσίες
Που δεν περιέχουν τη λέξη: Ελευθερία, τη λέξη:
      Δημοκρατία
Δεν φωνασκούν: Κάτω οι τύραννοι ή: Θάνατος
      στους προδότες
Που παρακάμπτουν επιμελώς τα λεγόμενα
      φλέγοντα γεγονότα
Γράφω ποιήματα άνετα και αναπαυτικά για όλες
      τις λογοκρισίες
Αποστρέφομαι τετριμμένες εκφράσεις όπως:
      σαπίλα ή καθάρματα ή πουλημένοι
Εκλέγω σε πάσα περίπτωση την αρμοδιότερη λέξη
Αυτή που λέμε «ποιητική»: στιλπνή, παρθενική,
      ιδεατώς ωραία.
 
Γράφω ποιήματα που δεν στρέφονται κατά
      της καθεστηκυίας τάξεως.

 

Μανόλης Αναγνωστάκης, «Απολογία νομοταγούς», Ο στόχος,
στην ιδιωτική έκδοση Τα ποιήματα 1941-1971, Θεσσαλονίκη, 1971.

Επιτύμβιον

 
Πέθανες — κι έγινες και συ: ο καλός,
Ο λαμπρός άνθρωπος, ο οικογενειάρχης, ο πατριώτης.
Τριάντα έξι στέφανα σε συνοδέψανε, τρεις λόγοι αντιπροέδρων,
Εφτά ψηφίσματα για τις υπέροχες υπηρεσίες που προσέφερες.

Α, ρε Λαυρέντη, εγώ που μόνο το'ξερα τι κάθαρμα ήσουν,
Τι κάλπικος παράς, μια ολόκληρη ζωή μέσα στο ψέμα,
Κοιμού εν ειρήνη, δεν θα'ρθώ την ησυχία σου να ταράξω.
(Εγώ, μια ολόκληρη ζωή μες στη σιωπή θα την εξαγοράσω
Πολύ ακριβά κι όχι με τίμημα το θλιβερό σου το σαρκίο).
Κοιμού εν ειρήνη. Ως ήσουν πάντα στη ζωή: ο καλός,
Ο λαμπρός άνθρωπος, ο οικογενειάρχης, ο πατριώτης.

Δε θα'σαι ο πρώτος ούτε δα κι ο τελευταίος.


Μανόλης Αναγνωστάκης (1925-2005), «Επιτύμβιον», Ο στόχος,
στη συλλογική έκδοση Δεκαοχτώ κείμενα, Αθήνα, εκδ. Κέδρος,
1η έκδοση: 10 Ιουλίου 1970.

Σάββατο 21 Μαρτίου 2026

Το παράπονο

Οδυσσέας Ελύτης (1911-1996)

Εδώ στου δρόμου τα μισά
          έφτασε η ώρα να το πω
Άλλα είν' εκείνα που αγαπώ
          γι' αλλού γι' αλλού ξεκίνησα
 
Στ' αληθινά στα ψεύτικα
          το λέω και τ' ομολογώ
Σαν να 'μουν άλλος κι όχι εγώ
          μες στη ζωή πορεύτηκα
 
Όσο κι αν κανείς προσέχει
          όσο κι αν τα κυνηγά
Πάντα πάντα θα 'ναι αργά
          δεύτερη ζωή δεν έχει.
 
 
Οδυσσέας Ελύτης, «Το παράπονο», Τα ρω του έρωτα (1972),
Ποίηση, Αθήνα, εκδόσεις Ίκαρος, 2002.