Του αιγάγρου

     […]

   «Αἴγαγρε! Αἴγαγρε! Ἔλα σὲ μᾶς γιὰ νὰ εὐφρανθῆς καὶ νὰ μᾶς σώσης. Θὰ σὲ λατρέψουμε ὡς Θεό. Θὰ κτίσουμε ναοὺς γιὰ σένα. Θἄσαι ὁ τράγος ὁ χρυσός! Καὶ ἀκόμη θὰ σοῦ προσφέρουμε πλούσια ταγὴ καὶ ὅλα τὰ πιὸ ἀκριβὰ μανάρια μας… Γιὰ δές!»

   Καὶ λέγοντας οἱ ἄνθρωποι τοῦ κάμπου ἔσπρωχναν πρὸς τὸ βουνὸ ἕνα κοπάδι ἀπὸ μικρὲς κατσίκες σπάνιες, ἀπὸ ράτσα.

   Ὁ Αἴγαγρος στέκει ἀκίνητος καὶ ὀσμίζεται ἀκόμη τὸν ἀέρα. Ἔπειτα, ξαφνικά, ὑψώνει τὸ κεφάλι του καὶ ἀφήνει μέγα βέλασμα, ποὺ ἀντηχεῖ ἐπάνω καὶ πέρα ἀπ’ τὰ φαράγγια σὰν γέλιο λαγαρό, καὶ μονομιᾶς, μὲ πήδημα γοργό, σὰν βέλος θεόρατο ἢ σὰν διάττων, ἀκόμη πιο ψηλὰ πετιέται.

   Γειά καὶ χαρά σου, Αἴγαγρε! Γιατί νὰ σοῦ φαντάξουν τὰ λόγια τοῦ κάμπου καὶ οἱ φωνές του; Γιατί νὰ προτιμήσης τοῦ κάμπου τὰ κατσίκια; Ἔχεις ὅ,τι χρειάζεσαι ἐδῶ καὶ γιὰ βοσκὴ καὶ γιὰ ὀχεῖες καὶ κάτι πάρα πάνω, κάτι πού, μὰ τὸν Θεό, δὲν ἤκμασε ποτὲ κάτω στοὺς κάμπους – ἔχεις ἐδῶ τὴν Λευτεριά!

   Τὰ κρύσταλλα ποὺ μαζώχθηκαν καὶ φτιάξαν τὸν Κρυστάλλη, ὁ Διονύσιος Σολωμὸς ὁ Μουσηγέτης, ὁ Ἀνδρέας ὁ πρωτόκλητος καὶ πρωτοψάλτης Κάλβος, ὁ Περικλῆς Γιαννόπουλος ποὺ ἑλληνικὰ τὰ ἤθελε ὅλα κ’ ἔκρυβε μέσα του, βαθιά, μία φλογερὴ ψυχὴ Σαβοναρόλα, ὁ μέγας ταγὸς ὁ Δελφικός, ὁ Ἀρχάγγελος Σικελιανὸς ποὺ ἔπλασε τὸ Πάσχα τῶν Ἑλλήνων καὶ ἀνάστησε (Πάσχα καὶ αὐτὸ) τὸν Πάνα, ὁ ἐκ τοῦ Εὐξείνου ποιητὴς ὁ Βάρναλης ὁ Κώστας, αἱ βάτοι αἱ φλεγόμεναι, ὁ Νῖκος Ἐγγονόπουλος καὶ ὁ Νικήτας Ράντος, ὁ Ὀδυσσεὺς Ἐλύτης, ποὺ τὴν ψυχὴ του βάφτισε στὰ ἰωνικὰ νερὰ τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἀρχιπελάγους, ὁ ἐκ Λευκάδος ποιητής, αὐγερινὸς καὶ ἀποσπερίτης, ὁ Νάνος Βαλαωρίτης, αὐτοὶ καὶ λίγοι ἄλλοι, αὐτοὶ ποὺ πῆραν τὰ βουνά, νὰ μὴν τοὺς φάη ὁ κάμπος, δοξολογοῦν τὸν οἶστρο σου καὶ τὸ πυκνό σου σπέρμα, γιὲ τοῦ Πανὸς καὶ μίας ζαρκάδας Ἀφροδίτης.

     […]

Ανδρέας Εμπειρίκος, «Του αιγάγρου» (απόσπασμα,12 Ιουλίου 1960), Οκτάνα,

Αθήνα, εκδόσεις Ίκαρος, 1980.

Τώρα ψηλά

 

 

Τώρα ψηλά στηρίζεις

τον ιστό

ή χαμηλά στολίζοντας

το πρυμναίο κατάρτι

λάμνεις.

Σαν τον Ερμή αργάτη

έρχεσαι και πας

μέσα στων λαβυρίνθων

τα πολύπτερα

υποβρύχια κρίνα.

 

Χρήστος Μαρκίδης (1954-2026), «Τώρα ψηλά», Κιννάβαρι, Αθήνα, εκδόσεις Άγρα, 2009.

Εικόνα: Χρήστος Μαρκίδης, αυτοπροσωπογραφία, κάρβουνο σε χαρτί, 1978. Πηγή: https://frissirasmuseum.gr/artist/markidis-christos/

Slave Ship

Joseph Mallord William Turner (1775-1851), Slave Ship, 1840,

Museum of Fine Arts, Boston MA.                     Πηγή: mfa.org

Υστερόγραφο στο φως

 

Αλέξης Σταμάτης (1960-2026)

Αν έφτασες ως εδώ, περπάτησες επάνω μου.

Γράφω επειδή υπάρχει χώρος

ανάμεσα σε δύο εκλάμψεις

                       — και θέλησα να σταθώ εκεί.

Σε ευχαριστώ

που άντεξες τη διάρκεια

και δεν έφυγες όταν άρχισε να πονά.

Ποτέ δεν μίλησα με τον θεό.

Ίσως επειδή η γλώσσα μου

είχε ήδη χρησιμοποιηθεί σε άλλα στόματα.

Αλλά τον ένιωσα.

Ως παύση

που δεν μου ανήκε.

Η ποίηση δεν αλλάζει τον κόσμο.

Αλλάζει την ταχύτητα

με την οποία σε διαπερνά.

Και τότε, κάποιες νύχτες,

μπορείς να αναπνέεις χωρίς εξήγηση.

Αυτό το βιβλίο

απλώς διατηρεί το σχήμα

ενός σώματος που δεν πρόλαβε να γείρει σε άλλο σώμα.

Αν βρίσκεσαι εκεί,

σε κάποιο άλλο γεωγραφικό σημείο, σε μια σχέση χωρίς ονόματα

                                                            — κράτα αυτό:

Η φωνή που δεν ζητά να ακουστεί είναι αυτή που παραμένει.

Όχι γιατί είναι δυνατή.

Αλλά γιατί δεν υπάρχει πουθενά αλλού να πάει.

Αλέξης Σταμάτης, «Υστερόγραφο στο φως»,

Η ασθένεια των απαλών πραγμάτων (εν. 1η: Το πένθος των κβάντων),

Κάπα Εκδοτική, 2025.