Η μπαλάντα του ξενιτεμένου

Ν. Βαλαωρίτης (1921-2019)

                               για τον Κωσταντίνο Ν.

 

 

Βαρέθηκα τις φωνές των Ελλήνων

Βαρέθηκα τις φωνές των Σειρήνων

Με παρακολουθούνε άγρυπνα μάτια

Νύχτα μέρα με στοιχειώνουν οι Οδυσσείς

Με τα ψευδολογήματά τους

Με καρπαζώνουν οι αναμνήσεις

Σαν ρούχα που κρέμονται από σκοινί

Βαρέθηκα το Νέο Κόσμο κι ο Παλιός

Δεν μου ’δωσε σκοινί ν’ απλώσω τα αισθήματά μου.

 

Τα αισθήματά μου είναι βρεγμένα ακόμη

Απ’ το βροχερό ετούτο χειμώνα

Θέλω να πάω κάπου μα δεν ξέρω πού

Αφού δεν είμαι ούτε στη δύση ούτε

Στην ανατολή. Μπροστά μου ο ήλιος

Ανατέλλει και πίσω ο ήλιος βασιλεύει.

Πώς κατάντησα εδώ πέρα χοίρος

Στης Κίρκης το νησί; Πώς κατέληξα

Να γίνω Ελπήνορας και κολαζίστας

Που πέφτοντας έσπασε το κρανίο του

Απ’ τη σοφίτα του σπιτιού του;

 

Με τον Ερμή για γραφομηχανή

Γράφω να σκορπίσω μαύρες σκέψεις

Έρχεσαι εδώ να δρέψεις

Τους καρπούς του Ελδοράδο

Και σου μένει ο χρόνος ρέστος

Δυτικά του Κολοράντο.

 

Είμαι ένας μετατοπισμένος

Στα πλάτη της άλλης ηπείρου

Κάνω βόλτες πάνω κάτω

Πέντε επί δεκάξι μέτρα

Και περιμένω γράμματα

Για να διασχίσω τα γεράματα.

 

Έχω μια μικρή σκυλίτσα

Που την ονομάζω Λίτσα

Που χαίρεται όταν με βλέπει

Να ετοιμάζω μια βαλίτσα

Για να πάω στο Κολοράντο

Να διαβάσω ποιήματα

Με τον ποιητή Κορράντο.

 

Αχ κύριε κύριε Κωσταντίνε

Που όλο πίνε πίνε

Και σου ’ρθε ο ουρανός σφοντύλι

Σου άναψα ένα καντήλι

Στην καρδιά μου.

Νάνος (Ιωάννης) Βαλαωρίτης, «Η μπαλάντα του ξενιτεμένου» (6.5.1983), Ανιδεογράμματα, Αθήνα, εκδόσεις Καστανιώτης, 1996.

Ερωτηματικό

 

Μελισσάνθη (1907-1990)

 

Σ’ αγνώστους ουρανούς οδεύουμε τυφλοί...

Κάθε μας πράξη ανθρώπινη πώς ν’ ακτινοβολεί

στο άπειρο; Τι προέκταση να παίρνει και τι σχήμα

πέφτοντας ο ίσκιος μας, πέρα από το μνήμα;

Στις χώρες των θεών πώς ν’ αντηχούνε

τα βήματά μας; Τα λόγια μας ποιοι άβυσσοι να τ’ ακούνε;

Τι όντα να λούζονται μες στα χαμόγελά μας;

Και τα δάκρυά μας

τι ήχο να κάνουν στη στέγη τ’ ουρανού;

Τι βλέμματα να πέφτουνε στα πρίσματά τους;

Η οδύνη μας ποιους να φλογίζει βάτους;

Τι θόλους να βαστάζει η σκέψη μας του θείου του νου;

Και οι άγγελοι με τι όνομα να μας γνωρίζουν;

Σε ποια ουράνια τόξα να ιριδίζουν

όλα μας τ’ άγνωστα έργα;

Κι οι αχτίνες που του Λόγου λύγισεν η βέργα

στο θαύμα αυτό του κοσμικού τού ονείρου

σε ποιο σημείο να σμίγουνε του απείρου;…

 

Μελισσάνθη (λογοτεχνικό ψευδώνυμο της Ήβης Κούγια-Σκανδαλάκη), «Ερωτηματικό», Η φλεγομένη βάτος, Αθήνα, 1935.

Χιονάνθρωπος

 

Wallace Stevens (1879-1955)

One must have a mind of winter

To regard the frost and the boughs

Of the pine-trees crusted with snow;

 

And have been cold a long time

To behold the junipers shagged with ice,

The spruces rough in the distant glitter

 

Of the January sun; and not to think

Of any misery in the sound of the wind,

In the sound of a few leaves,

 

Which is the sound of the land

Full of the same wind

That is blowing in the same bare place

 

For the listener, who listens in the snow,

And, nothing himself, beholds

Nothing that is not there and the nothing that is.

 

 

Wallace Stevens, “The Snow Man”, πρώτη δημοσίευση:

Poetry, Vol. XIX, No 1, Chicago, Οκτώβριος 1921.

As Time Goes By

Χολομών

 

Όρος Χολομών, Χαλκιδική, δίκτυο προστατευόμενων περιοχών Natura 2000 (φωτ. Motionteam / Βασίλης Βερβερίδης). 

I wandered lonely as a cloud

William Wordsworth (1770-1850)

 

I wandered lonely as a cloud
That floats on high o'er vales and hills,
When all at once I saw a crowd,
A host of golden daffodils;
Beside the lake, beneath the trees,
Fluttering and dancing in the breeze.

Continuous as the stars that shine
and twinkle on the Milky Way,
They stretched in never-ending line
along the margin of a bay:
Ten thousand saw I at a glance,
tossing their heads in sprightly dance.

The waves beside them danced; but they
Out-did the sparkling waves in glee:
A poet could not but be gay,
in such a jocund company:
I gazed—and gazed—but little thought
what wealth the show to me had brought:

For oft, when on my couch I lie
In vacant or in pensive mood,
They flash upon that inward eye
Which is the bliss of solitude;
And then my heart with pleasure fills,
And dances with the daffodils.

William Wordsworth, “I wandered lonely as a Cloud” (δεύτερη εκδοχή), Poems By William Wordsworth, Including Lyrical Ballads, and the Miscellaneous Pieces of the Author, 2 τόμοι, Λονδίνο, εκδ. Longman, Hurst, Rees, Orme & Brown, 1815.