[...]
Στο σώμα, στην ενθύμηση πονούμε.
Μας διώχνουνε τα πράγματα, κι η ποίησις
είναι το καταφύγιο που φθονούμε.

Κ. Γ. Καρυωτάκης, [Είμαστε κάτι...], Ελεγεία: δεύτερη σειρά, 1927.

Δευτέρα 24 Αυγούστου 2026

Τώρα ψηλά

 
 
Τώρα ψηλά στηρίζεις

τον ιστό

ή χαμηλά στολίζοντας

το πρυμναίο κατάρτι

λάμνεις.

Σαν τον Ερμή αργάτη

έρχεσαι και πας

μέσα στων λαβυρίνθων

τα πολύπτερα

υποβρύχια κρίνα.

 

Χρήστος Μαρκίδης (1954-2026), «Τώρα ψηλά», Κιννάβαρι, Αθήνα, εκδόσεις Άγρα, 2009.

Εικόνα: Χρήστος Μαρκίδης, αυτοπροσωπογραφία, κάρβουνο σε χαρτί, 1978. Πηγή: https://frissirasmuseum.gr/artist/markidis-christos/

Σάββατο 1 Αυγούστου 2026

Δευτέρα 20 Ιουλίου 2026

Υστερόγραφο στο φως

 
Αλέξης Σταμάτης (1960-2026)

Αν έφτασες ως εδώ, περπάτησες επάνω μου.
Γράφω επειδή υπάρχει χώρος
ανάμεσα σε δύο εκλάμψεις
                       — και θέλησα να σταθώ εκεί.
Σε ευχαριστώ
που άντεξες τη διάρκεια
και δεν έφυγες όταν άρχισε να πονά.
Ποτέ δεν μίλησα με τον θεό.
Ίσως επειδή η γλώσσα μου
είχε ήδη χρησιμοποιηθεί σε άλλα στόματα.
Αλλά τον ένιωσα.
Ως παύση
που δεν μου ανήκε.
Η ποίηση δεν αλλάζει τον κόσμο.
Αλλάζει την ταχύτητα
με την οποία σε διαπερνά.
Και τότε, κάποιες νύχτες,
μπορείς να αναπνέεις χωρίς εξήγηση.
Αυτό το βιβλίο
απλώς διατηρεί το σχήμα
ενός σώματος που δεν πρόλαβε να γείρει σε άλλο σώμα.

Αν βρίσκεσαι εκεί,
σε κάποιο άλλο γεωγραφικό σημείο, σε μια σχέση χωρίς ονόματα
                                                            — κράτα αυτό:
Η φωνή που δεν ζητά να ακουστεί είναι αυτή που παραμένει.
Όχι γιατί είναι δυνατή.
Αλλά γιατί δεν υπάρχει πουθενά αλλού να πάει.


Αλέξης Σταμάτης, «Υστερόγραφο στο φως»,
Η ασθένεια των απαλών πραγμάτων (εν. 1η: Το πένθος των κβάντων),
Κάπα Εκδοτική, 2025.