Το σκάκι

 

Έλα να παίξουμε.

Θα σου χαρίσω τη βασίλισσά μου.

(Ήταν για μένα μια φορά η αγαπημένη

Τώρα δεν έχω πια αγαπημένη)

Θα σου χαρίσω τους πύργους μου

(Τώρα πια δεν πυροβολώ τους φίλους μου

Έχουν πεθάνει καιρό πριν από μένα)

Κι ο βασιλιάς αυτός δεν ήτανε ποτέ δικός μου

Κι ύστερα τόσους στρατιώτες τί τους θέλω;

(Τραβάνε μπρος, τυφλοί, χωρίς καν όνειρα)

Όλα, και τ’ άλογά μου θα σ’ τα δώσω

Μονάχα ετούτον τον τρελό μου θα κρατήσω

Που ξέρει μόνο σ’ ένα χρώμα να πηγαίνει

Δρασκελώντας τη μια άκρη ώς την άλλη

Γελώντας μπρος στις τόσες πανοπλίες σου

Μπαίνοντας μέσα στις γραμμές σου ξαφνικά

Αναστατώνοντας τις στέρεες παρατάξεις. 

 

Κι αυτή δεν έχει τέλος η παρτίδα.

 

 

Μανόλης Αναγνωστάκης, «Το σκάκι», Η συνέχεια,

Αθήνα, ιδιωτική έκδοση, 1954.

Daniel

 

Πλημμυρισμένα χωριά στον θεσσαλικό κάμπο μετά την κακοκαιρία Daniel. Πηγή: tovima.gr

Έβρος

 

Στο καμένο δάσος της Δαδιάς, ΒΑ της Αλεξανδρούπολης, Π. Ε. Έβρου. Πηγή: efsyn.gr

Όταν τα δέντρα μισήσουν την αχαριστία

 

Θα ’ρθει μια μέρα που τα δέντρα θα μισήσουν την αχαριστία των ανθρώπων και θα σταματήσουν να παράγουν ίσκιο, θροΐσματα κι οξυγόνο. Θα πάρουνε τις ρίζες τους και θα φύγουν. Μεγάλες τρύπες θα μείνουνε στη γη εκεί που ήταν πριν τα δέντρα. Όταν οι άνθρωποι καταλάβουνε τι έχασαν, θα πάνε και θα κλάψουνε πικρά πάνω απ’ αυτές τις τρύπες. Πολλοί θα πέσουν μέσα. Τα χώματα θα τους σκεπάσουν. Κανείς δεν θα φυτρώσει.

 

Αργύρης Χιόνης, «Όταν τα δέντρα μισήσουν την αχαριστία των ανθρώπων», Η Φωνή της σιωπής: Ποιήματα 1966-2000, Αθήνα,

εκδόσεις Νεφέλη, 2006.