[...]
Στο σώμα, στην ενθύμηση πονούμε.
Μας διώχνουνε τα πράγματα, κι η ποίησις
είναι το καταφύγιο που φθονούμε.

Κ. Γ. Καρυωτάκης, [Είμαστε κάτι...], Ελεγεία: δεύτερη σειρά, 1927.

Πέμπτη 9 Μαρτίου 2023

Ψυχοστασία

 
Αυτούς, που στείλαν στο χαμό, τους φέρνει πίσω η άνοιξη·
γυρνάνε με τον άνεμο τη νύχτα στις αυλές,
χτυπιούνται μ’ αναφιλητά οι πόρτες και τα παράθυρα
κι οι τρομαγμένες στέγες μας τρίζουνε σαν καράβια.
Ποιος έρχεται κι οι στράτες μας πικρομοσχοβολάνε;
Αν είν’ ο γιος, σκιρτά η καρδιά, τα γόνατα στυλώνουν,
αν ο πατέρας, λύνονται τα χέρια της ορφάνιας
κι αν ο καλός μου… σ’ ένιωσε η χλωμάδα της αγάπης.
Αυτούς, που στείλαν στο χαμό, τους φέρνει πίσω η άνοιξη.
Αυτοί δεν ήταν τρόχαλα να σκορπιστούνε, να χαθούν
                                         στης αρνησιάς τη στράτα
– δεν είναι οι άνθρωποι πέτρες να βουλιάξουνε βαθιά
                                                          στο χωρισμό,
δεν είναι η νιότη δάκρυ να στεγνώσει, να σβηστεί
                                   στου πένθους το μαντήλι –
αυτοί δεν ήταν σκόνη στα μαλλιά, πάχνη στα δάχτυλά μας,
να μας τους πάρει ο άνεμος.
Μουγκρίζει τώρα και βογγάει της λησμονιάς το σύννεφο,
δεν τους χωράει ο θάνατος,
γιατί ήταν όλοι νέα παιδιά,
οι λατρευτοί της θάλασσας, της ποτισμένης γης και των σταχυών.
Στων κοριτσιών το καρδιοχτύπι πάντα θα γυρνούν
και μες στα μάτια των παιδιών – φεγγάρια κι άστρα…
[…]

Βύρων Λεοντάρης, από την ποιητική συλλογή Ορθοστασία (1957), ΙΙΙ (απόσπασμα). Στο: Ψυχοστασία (Ποιήματα 1949-2006), Αθήνα, εκδ. Ύψιλον/βιβλία, 2017.

Τετάρτη 8 Φεβρουαρίου 2023

Χειμώνας

 
                     XVIII
[…]
Κι εμείς θα περάσουμε ακόμη ένα χειμώνα
ζεσταίνοντας τα χέρια μας στη φωτιά της μεγάλης οργής μας
και της άγιας ελπίδας μας.
 
                       XIX
 
Το παιδί μας είναι άρρωστο
Ο πατέρας του στη φυλακή
Το βαρύ σου κεφάλι μες στα κουρασμένα χέρια σου
Είμαστε στο ίδιο σημείο που βρίσκεται κι ο κόσμος μας.
Από μέρες χειρότερες σε μέρες καλύτερες
οι ανθρώποι θα φέρουν τους ανθρώπους.
Ο γιόκας μας θα γιάνει
Ο πατέρας του θα βγει απ’ τη φυλακή
Και συ απ’ το βάθος των χρυσών ματιών σου θα χαμογελάσεις.
Βρισκόμαστε όπου βρίσκεται κι ο κόσμος μας.
 
                       XX
 
Η πιο όμορφη θάλασσα είναι αυτή
που δεν την αρμενίσαμε ακόμα.
Το πιο όμορφο παιδί
δε μεγάλωσε ακόμα.
Τις πιο όμορφες μέρες
Τις πιο όμορφες μέρες μας
                      δεν τις ζήσαμε ακόμα
Κι αχ ό,τι πιο όμορφο θα ‘θελα να σου πω
Δε στο ‘πα ακόμα.
 

Nâzim Hikmet Ran, «Επιστολές και ποιήματα» (1942-1946), απόσπασμα. Στο: Ναζίμ Χικμέτ. Ποιήματα, πρόλογος και απόδοση Γιάννη Ρίτσου, Αθήνα, εκδόσεις Κέδρος, 1966.

Τετάρτη 1 Φεβρουαρίου 2023

Κατοχή

Κ. Ουράνης (1890-1953)

Αλήθεια, δάση και βουνά
υπάρχουνε στον κόσμο ακόμη;
Υπάρχουν οι μεγάλοι δρόμοι
που παν σε μέρη αλαργινά;
 
Ανθίζουν πάντοτε οι βραγιές;
Στους κάμπους είναι φως κι ειρήνη;
Κι έμεινε λίγη καλοσύνη
μες στις ανθρώπινες καρδιές;
 
Απίστευτα μας φαίνονται όλα
σ᾿ εμάς που ζούμε τώρα χρόνια
σαν σ᾿ ορεινά φτωχά καλύβια
που τ᾿ αποκλείσανε τα χιόνια...
 
Θε νάρθει τάχα μιαν ημέρα
σαν από τόπους μακρινούς
η Άνοιξη που λαχταράμε;
Και θα μας εύρει ζωντανούς;
 
Κώστας Ουράνης (πραγματικό επώνυμο: Νέαρχος), «Κατοχή»,
Ποιήματα, εκδόσεις Βιβλιοπωλείου της Εστίας, 1953.