Σε τί βοηθά λοιπόν...

 

Σε τί βοηθά λοιπόν η ποίηση

(Αυτή εδώ η ποίηση, λέω)

Στα υψηλά σου ιδανικά, στη συνείδηση του χρέους

Στο μεγάλο πέρασμα από τον καταναγκασμό

Στις συνθήκες της ελευθερίας;

 

Σε τί βοηθά λοιπόν η ποίηση

—Αυτό, έστω, που εγώ ποίηση ονομάζω—

 

(Ας ζήσουμε λοιπόν και μ’ αυτά ή μόνο μ’ αυτά).

Μανόλης Αναγνωστάκης, «Σε τί βοηθά λοιπόν…», Η Συνέχεια 3, Θεσσαλονίκη, ιδιωτική έκδοση, Απρίλης 1962.

(Περιλαμβάνεται στη συγκεντρωτική έκδοση Τα ποιήματα 1941-1971, Αθήνα, εκδόσεις Νεφέλη, 2000).

Τα λόγια και τα χρόνια τα χαμένα

Γιάννης Μαρκόπουλος (1939-2023)

Το κρασί των Φαιάκων

 

Πες μου το πάλι πως θα με θυμάσαι κι εγώ θα σε πιστέψω.

 

Ποιος θα μπορούσε αλήθεια να κρατήσει το τιμόνι σε τούτους

                                  τους καιρούς;

Χάλασε κι η πυξίδα χαθήκαν  οι προορισμοί

τα κύματα σηκώθηκαν ως το μυαλό σβήσανε οι αιώνες

τόσες πατρίδες τόσες προσπάθειες μέσα μου καμένες.

 

Ασ’ τους ανέμους να μας πάνε όπου θέλουν

ασ’ τους ανέμους και το τυφλό κρασί

το ματωμένο φως πάνω στα χείλη σου, το ψέμα κι η ομορφιά σου

 

πες μου το πάλι

πες μου το πάλι πως θα με θυμάσαι κι εγώ θα σε πιστέψω.

 

 

Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος, «Το κρασί των Φαιάκων»,

ενότητα: Ακτή (1969), Υπό ξένην σημαία. Ποιήματα (1967-1987),

Αθήνα, εκδόσεις Ύψιλον / βιβλία, 1991.

 

Βλ. και: Σημειώσεις για το ραγισμένο ταμπούρλο της ποίησης

Γράμμα στον κύριο Νίκο Γκάτσο

Ημερολόγιο ενός αθέατου Απριλίου

 

— Όλα χάνονται. Του καθενός έρχεται η ώρα.

 

— Όλα μένουν. Εγώ φεύγω. Εσείς να δούμε τώρα.

 

 

Οδυσσέας Ελύτης, Ημερολόγιο ενός αθέατου Απριλίου (οι ακροτελεύτιοι στίχοι), Αθήνα, εκδόσεις ύψιλον / βιβλία, 1984.