[...]
Στο σώμα, στην ενθύμηση πονούμε.
Μας διώχνουνε τα πράγματα, κι η ποίησις
είναι το καταφύγιο που φθονούμε.

Κ. Γ. Καρυωτάκης, [Είμαστε κάτι...], Ελεγεία: δεύτερη σειρά, 1927.

Παρασκευή 8 Σεπτεμβρίου 2023

Daniel

 

Πλημμυρισμένα χωριά στον θεσσαλικό κάμπο μετά την κακοκαιρία Daniel. Πηγή: tovima.gr


Πέμπτη 31 Αυγούστου 2023

Έβρος

 

Στο καμένο δάσος της Δαδιάς, ΒΑ της Αλεξανδρούπολης, Π. Ε. Έβρου. Πηγή: efsyn.gr

Κυριακή 23 Ιουλίου 2023

Όταν τα δέντρα μισήσουν την αχαριστία

 

Θα ’ρθει μια μέρα που τα δέντρα θα μισήσουν την αχαριστία των ανθρώπων και θα σταματήσουν να παράγουν ίσκιο, θροΐσματα κι οξυγόνο. Θα πάρουνε τις ρίζες τους και θα φύγουν. Μεγάλες τρύπες θα μείνουνε στη γη εκεί που ήταν πριν τα δέντρα. Όταν οι άνθρωποι καταλάβουνε τι έχασαν, θα πάνε και θα κλάψουνε πικρά πάνω απ’ αυτές τις τρύπες. Πολλοί θα πέσουν μέσα. Τα χώματα θα τους σκεπάσουν. Κανείς δεν θα φυτρώσει.

 
Αργύρης Χιόνης, «Όταν τα δέντρα μισήσουν την αχαριστία των ανθρώπων», Η Φωνή της σιωπής: Ποιήματα 1966-2000, Αθήνα,
εκδόσεις Νεφέλη, 2006.

Παρασκευή 30 Ιουνίου 2023

Μετά είκοσι έτη

 
Τι θόρυβος είναι αυτός που μας ξύπνησε Άραμη…
Ποια νυχτερινή κατεβασιά από τον Παρνασσό
τα βράχια κατρακυλώντας σκέπασαν την Πυθία
άντε να παριστάνεις τώρα τον φλογερό αρχαιολόγο
άντε να σκαλίζεις τα ένδοξα χώματα
κι ο Άθως να λείπει όπως πάντα
                                   στο κυνήγι.
 
Ο Πόρθος ο ανόητος ζορίζει ακόμη τις γριές
                                      να μιλήσουν.
Μα τί θυμούνται οι γριές, τί μπορούν να θυμούνται
οι άλλοι μάς φάγανε τον Βελουχιώτη
τους φάγαμε κι εμείς αργότερα αυτό τον σάρακα
                                          τον Ρισελιέ
οι γριές τούς μπερδεύουν στα μοιρολόγια, τί μπορούν
                                      να θυμούνται;
 
Φοράμε μέχρι σήμερα την παλιά εύφημη μνεία σα φυλαχτό
                                   στο λαιμό μας.
Δεν έχουμε πια να στυλώνουμε τ’ αυτί στο ρολόι του Αγίου
                                       Σουλπικίου
ούτε να τρέχουμε θεονήστικοι στην Αράχωβα κι ο βασιλιάς
                             να ‘χει κριθεί στη Λαμία
— Μόνο μη χωριστούμε
 
μπορούμε να σηκώσουμε μονάχοι μας κι αυτή
                                         την παρέλαση.
 
Μόνο μη χωριστούμε
μόνο μη χάσω το χέρι σου περνώντας το ποτάμι
ανίσως και χωρίσουμε δεν ξανασμίγουμε άλλο.
 

Μάριος Μαρκίδης, «Μετά είκοσι έτη», στην ομότιτλη συγκεντρωτική έκδοση, Αθήνα, εκδόσεις ύψιλον / βιβλία, 1985.