[...]
Στο σώμα, στην ενθύμηση πονούμε.
Μας διώχνουνε τα πράγματα, κι η ποίησις
είναι το καταφύγιο που φθονούμε.

Κ. Γ. Καρυωτάκης, [Είμαστε κάτι...], Ελεγεία: δεύτερη σειρά, 1927.

Σάββατο 8 Οκτωβρίου 2022

Τα ποιήματα, ένα ποτάμι, ο ποιητής

Γιώργος Μαρκόπουλος (1951-)
 
Τα ποιήματα είναι τόσο δύσκολα, το ξέρετε.
Και αν σηκώσεις τις λέξεις, είναι τόσο θλιμμένα
σαν δάχτυλα που πόνεσες μια νύχτα με αγωνίες.
 
Ένα ποτάμι είναι ένας ξένος που κρύβεται, το ξέρετε.
Την ημέρα πηγαίνει στη θάλασσα.
Το απόγευμα λουφάζει ακίνητο
σαν αγρίμι που πέρασαν δίπλα του κυνηγοί.
 
Ο ποιητής, ένας δήθεν αδιάφορος
που κρύβει τα χέρια του στις τσέπες.
 
 
Γιώργος Μαρκόπουλος, «Τα ποιήματα, ένα ποτάμι, ο ποιητής»,
Οι πυροτεχνουργοί, Αθήνα, εκδόσεις Εγνατία/Τραμ, 1979.

Πέμπτη 29 Σεπτεμβρίου 2022

Ε. Μ., 49 ετών

 
Κλείνει μέσα της μιαν ομίχλη ενώ απ' τ' αυτιά της πίσω βρίσκει
δρόμο και ακάθεκτο το σούρουπο κατεβαίνει.
 
Ύστερα γυρίζει στο σπίτι. Ανοίγει το μεγάλο δωμάτιο όπου
πράγματα περίεργα ενός απόκοσμου «άλλοτε» ενθύμια για να
αφήνει να μεγαλώνει η ερημιά της, μια μηχανή παλιά
ποδοκίνητη του ραψίματος για να αφήνει να μπαίνει μέσα της ο
μαύρος πλανόδιος τεχνίτης του χρόνου ο ομπρελάς, το μαύρο
πουλάκι ο θάνατος, μια μηχανή του ραψίματος, έχει.
 
Ενίοτε τρώει πρώτα, είτε, φορές φορές, θυμάται!
 
«Όλα σκόνη, τα πάντα, και στάχτη —ψελλίζει— όλα
σκόνη και στάχτη».
 
Στρώνει να κοιμηθεί ύστερα σιγά σιγά και «η ζωή
πέρασε, η ζωή χάθηκε —λέει— το σούρουπο έρχεται,
έφτασε και η νύχτα νά τη κατεβαίνει, τσακάλι που
έχασε λαγό μες στα στενά του δάσους».
 

Γιώργος Μαρκόπουλος, «Ε. Μ., 49 ετών» (ποίημα 14),
ενότητα «Διαβάσεις πεζών», ποιητική συλλογή Μη σκεπάζεις το ποτάμι, Αθήνα, εκδόσεις Κέδρος, 1998.

Πέμπτη 15 Σεπτεμβρίου 2022

Μικρός θρήνος

 
Γράμματα που έγραψε στο βλέμμα τους η αγάπη
Όνειρα που κέντησαν στον ύπνο τους οι αράχνες
 
Ο θάνατος σαν ύφασμα σύρθηκε ανάμεσά τους
 
Έσβησαν έτσι τα λαμπρά τους μάτια σαν λυχνάρια
Το δέρμα τους που ήταν σφιχτό σαν το πανί στον άνεμο
Δεν νιώθει πια τη ζεστασιά που χύνουν τα κορμιά
 
Σαν ημερομηνίες τα ονόματά τους
 
Όμως καθώς χαμογελάς χαμογελούν ακόμα
Τα βήματά τους αντηχούν μέσα στα βήματά μας
Και στην καρδιά μας νιώθουμε το χτύπο της καρδιάς τους.
 
 
Νάνος Βαλαωρίτης, «Μικρός θρήνος», Κεντρική Στοά,
Αθήνα, ιδιωτική έκδοση, 1958.