[...]
Στο σώμα, στην ενθύμηση πονούμε.
Μας διώχνουνε τα πράγματα, κι η ποίησις
είναι το καταφύγιο που φθονούμε.

Κ. Γ. Καρυωτάκης, [Είμαστε κάτι...], Ελεγεία: δεύτερη σειρά, 1927.

Σάββατο 24 Μαρτίου 2018

Ελευθερία του Ύμνου



Σε γνωρίζω

Γιώργος Χουλιάρας (1951-)
Σε γνωρίζω

                          ένα στόμα

Έ λ α  π ά λ ι

                           η φωνή

Εις τους Έλληνας

Σαν το κύμα

Προχωρώντας ομιλείς

Δεν ακούτε;
Που σφυρίζει εις τα μαλλιά

                                               Διονύσιος Σολωμός

Χρόνια το σβήνω αυτό το ποίημα.


Γιώργος Χουλιάρας, «Ελευθερία του Ύμνου», Fast food classics, εκδ. Ύψιλον, 1992.

Τετάρτη 21 Μαρτίου 2018

Φωνές



Κ. Π. Καβάφης
Ιδανικές φωνές κι αγαπημένες
εκείνων που πεθάναν, ή εκείνων που είναι
για μας χαμένοι σαν τους πεθαμένους.

Κάποτε μες στα όνειρά μας ομιλούνε·
κάποτε μες στην σκέψι τες ακούει το μυαλό.

Και με τον ήχο των για μια στιγμή επιστρέφουν
ήχοι από την πρώτη ποίησι της ζωής μας —
σα μουσική, την νύχτα, μακρυνή, που σβύνει.


Κ. Π. Καβάφης, «Φωνές», 1904.

Σάββατο 10 Μαρτίου 2018

Υπό κλίμακα


Διονύσης Καψάλης (1952-)

[…]

Το ξέρω πως ενήμεροι τελείτε
κι ενήμερους μας παίρνετε, πατέρες,
εκεί που αορίστως κατοικείτε,
ψηλά, στους πεισιθάνατους αιθέρες,
μηχανικοί μιας δόξας που αιωρείται·
προσφάτως, με τον άρρωστό μου γύπα,
σας έστειλα τραγούδια που δεν είπα.

Και φάνηκε στον ύπνο μου φερμένος
απ’ το βορρά, συνένοχος στο φως μου,
ο Βιζυηνός, αλλόκοτα ντυμένος,
προσφύγων συμπολίτης και του κόσμου
αντίδικος στη δόξα και το μένος,
μετρώντας, όπως τό ’θελεν ή τύχη,
μια τσακισμένη τέχνη με την πήχη.

Μου φάνηκε, σε μια στιγμή φενάκης,
την ώρα που προσεύχονταν οι κήποι,
πως κατοικούσαν στις σιωπές της Θράκης
συνέταιροι στο θάμβος και τη λύπη,
ο Σολωμός κι ο Κώστας Καρυωτάκης,
κι ανέβαινε στο φως κατακορύφως
σαν σκαλωσιά της τέχνης τους το ύφος.

Μικρύνατε στον κόσμο μας, πατέρες,
σαν πλάσματα νωχελικά μιας νήσου
που πλέει στους απόμακρους αιθέρες
πλησίστια με ναύλο παραδείσου·
στον ύπνο μας λικνίζονται γαλέρες,
που φέρνουν επιστρέφοντας στο μέλλον
μια νόσο από τα μέρη των αγγέλων.

Στηρίχτηκε η κλίμακα στη γη μου
μα πέρασε τα σύννεφα κι εχάθη·
κι ανέβαινε τις σκάλες της πνοής μου
ο αγώνας των αγγέλων, που απ’ τα βάθη
μετέφεραν τη φλόγα της ζωής μου·
κι έπεφτε αργά σαν στάχτη η βασιλεία
των ουρανών στην άδεια πολιτεία,

και σκέπασε τις μέρες μου σαν φάσμα
η λύπη σας, πατέρες, κι η  σοφία,
μα κράτησα για μια στιγμή στο χάσμα
του κόσμου που αποσύρθηκε μέ βία
μια δόξα που λαμπάδιασε σαν άσμα:
Θεέ, με δόσεις παίρνε με μαζί σου
στο φως του τεχνητού σου παραδείσου.


Διονύσης Καψάλης, Υπό κλίμακα, εκδ. Άγρα, 1991.

Παρασκευή 16 Φεβρουαρίου 2018

Ο καλός Θεός


Pierre-Jean de Béranger (1780-1857)

Μια μέρα με το σκούφο της νυκτός,
    εβγήκε στ’ ουρανού το παραθύρι,
κι εκοίταζε αφρόντιστα ο Θεός
    τους κόσμους και τους τόπους που είχε σπείρει.
    «Μη χάθηκ’ η γη», είπε, και κοιτά,
    την είδε σε μια κόχη να γυρνά·
εγέλασε, κουνεί την κεφαλή,
    και λέει με πονήρια και με χάρη:
«Αν ξέρουν το τι κάνουν εδ’ εκεί,
    ο διάβολος, παιδιά μου, να με πάρει
                                     να με πάρει».

«Βρε, άνθρωποι, τι πράγματα κουτά
    εμπήκαν στο μυαλό σας εκεί κάτω!»
(είπ’ ο Θεός κι ερούφηξε μεμιά
    ένα βαθύ ποτήρι ρετσινάτο).
    «Για σας ότι φροντίζω δα πολύ
    νομίζετε πως έχω συλλογή
τι κάνει το φτωχό σας το κουφάρι,
    εκεί όπου παράμερα γυρνά!
Της γης σας να βαστώ το χαλινάρι
    αν σκέφθηκα ποτέ, μωρέ παιδιά,
    ο διάβολος, σας λέω, να με πάρει
                                  να με πάρει.

Σας έδωκα, ως βλέπω, του κακού
    κρασί, γυναίκες, τόσες ευτυχίες,
και θέλετε το πράμα του αλλουνού
    και κάνετε πολέμους, εκστρατείες·
    ξεσχίζεσθε σαν όρνια στ’ όνομά μου,
    φωνάζετε πως είστε στράτευμά μου
και λέτε πως σας βοηθώ κι εγώ·
    αν ξέρω τι θα πει σπαθί, κοντάρι,
αν έκαμα ποτέ τον στρατηγό,
    ο διάβολος, παιδιά μου, να με πάρει
                                     να με πάρει.

Σε στόφες και χρυσάφια βουτημένοι,
    σε θρόνους με διαμάντια καρφωτοί,
με μούτρα λαδωμένα, φουσκωμένοι
    σαν κόκοροι, τι ζώα είν’ αυτοί;
Τους λέτε βασιλιάδες και σαν λύκοι
    βυζαίνουν σας τα άκακα αρνιά,
και λεν πως ευλογώ το καμιτσίκι
    που έχουν για τη ράχη σας – χαμπάρι
αν έχω για τα πράγματα αυτά,
    ο διάβολος, παιδιά μου, να με πάρει
                                     να με πάρει.

Εκείν’ οι άλλοι μαύροι πειρασμοί
    μου χάλασαν τη μύτη από λιβάνι,
θα κάμουν τη ζωή σαρακοστή,
    φωνάζουν, — πως αν δεν μεταλαμβάνει
    ο άνθρωπος, θα πάει θετικά
    στην κόλαση· πως έχουν τα κλειδιά
του ουρανού, και τρέχουν με καμάρι
    να δώσουν ευχές και ευλογίες·
αν ξέρω απ’ αυτές τες ιστορίες,
    ο διάβολος, παιδιά μου, να με πάρει
                                     να με πάρει.

Για ύστερη σας δίνω συμβουλή
    ν’ αφήσετε, παιδιά, αυτές τες τρέλες!
Αν θέλετε να σώστε την ψυχή,
    χαρείτε το κρασί και τες κοπέλες!
    Προσέξετε, σας προειδοποιώ,
    γιατί σας πνίγω πάλι στο νερό!
Ταρτούφοι, δημοκόποι, μακριά!
    Εάν ποτέ πατήσει το ποδάρι
στο σπίτι μου αυτ’ η σφηκοφωλιά,
    ο διάβολος, παιδιά μου, να με πάρει
                                     να με πάρει».


Pierre-Jean de Béranger (Βερανζέρος), «Ο καλός Θεός»,
μετάφραση: Ιωάννης Παπαδιαμαντόπουλος (Ζαν Μορεάς).

Τετάρτη 31 Ιανουαρίου 2018

Έρεβος


Σκύβοντας πάνω
απ’ της ψυχής μου τη συσκότιση
στίχους ισχνούς θα επιδείξω
αποκλεισμένους από απρόσμενη κακοκαιρία
που πλήγωσε θανάσιμα
κάποιο δειλό μου λυκαυγές.

Πολλά θα λεν οι στίχοι αυτοί,
θα δείτε, θα διαβάσετε.
Ο τελευταίος μόνο στίχος
τίποτε δεν θα λέει.
Κοιτώντας θλιβερά τους προηγούμενους
θα κλαίει.


Κική Δημουλά, από τη συλλογή Έρεβος (1956), Αθήνα, εκδόσεις Στιγμή, 1990.

Παρασκευή 29 Δεκεμβρίου 2017

Οι σκιές


Jacques Émile Blanche (1861-1942),
 πορτραίτο της Anna de Noailles, 1919,
 ελαιογραφία, Musée d'art moderne et
contemporain de Strasbourg, Γαλλία.

Όταν πια θα ’μαι κουρασμένη
εδώ να ζω μόνη και ξένη
                    χρόνους αβίωτους,
θα πάω να δω τη χώρα που ’ναι
οι ποιητές και καρτερούνε
                    με το βιβλίο τους.

Φρανσουά Βιγιόν, σκιά μου φίλη,
που ταπεινά καθώς οι γρύλοι
                    ετραγουδούσες,
πόσο η ψυχή μου θα σ’ επόνει,
όταν σ’ επρόσμενε η αγχόνη
                    κι έκλαιαν οι Μούσες!

Τάχα τρεκλίζοντας ακόμα,
Βερλαίν, κρατάς αυλό στο στόμα,
                    δεύτερος Παν,
πάντα είσαι απλός και θείος εσύ,
μεθώντας με οίστρο, με κρασί,
                    pauvre Lélian; *

Και τέτοιο αν είχες ριζικό,
που άλλο δεν είναι πιο φριχτό,
                    Ερίκε Χάινε,
ούτ’ έτσι ωραίο σαν το δικό σου,
στα χέρια μου το μέτωπό σου
                    γείρε και πράυνε.

Εμένα διάβηκε η ζωή
όλη ένα δάκρυ, απ’ το πρωί
                    έως την εσπέρα.
Κι άλλο πια τώρα δε μου μένει,
παρά, θεοί μου αγαπημένοι,
                    νά ’ρθω εκεί πέρα.


Anna-Élisabeth, Comtesse Mathieu de Noailles (1876-1933), «Οι σκιές»,
μετάφραση: Κ. Γ. Καρυωτάκης.


* Lélian: αναγραμματισμός του ονοματεπώνυμου Paul Verlain, τον οποίο είχε χρησιμοποιήσει ο ίδιος ο Βερλαίν και ως τίτλο στο τελευταίο κεφάλαιο των Καταραμένων ποιητών (1888).

Σάββατο 2 Δεκεμβρίου 2017

Φουτουριστικό


Lyubov Sergeyevna Popova (1889-1924), Air Man Space (αγγλική μετάφραση του ρωσικού τίτλου), ελαιογραφία, 1912, Κρατικό Ρωσικό Μουσείο, Πετρούπολη.

Παρασκευή 1 Δεκεμβρίου 2017

Ξελασπώστε το μέλλον



Το μέλλον δε θα ’ρθεί
                               από μονάχο του, έτσι νέτο - σκέτο,
αν δεν πάρουμε μέτρα
                                κι εμείς.
Από τα βράγχια, κομσομόλε, άρπαξέ το!
Απ’ την ουρά του, πιονιέροι, εσείς.
Η κομμούνα
                 δεν είναι μια βασιλοπούλα του παραμυθιού, που λες,
για να την ονειρεύεσαι
                                τις νυχτιές.
Μέτρησε,
             καλοσκέψου,
                               σημάδεψε —
και τράβα, βήματα τα βήματα,
                                          έστω και πάνω σε μικροζητήματα.
Δεν είναι μόνον
                      ο κομμουνισμός
στη γη,
           στα κάθιδρα εργοστάσια εκείνα.
Είναι και μες στο σπίτι,
                                στο τραπεζάκι μπρος,
στις σχέσεις,
                  στη φαμίλια,
                                    στην καθημερινή ρουτίνα.
Εκείνος κει,
                 που ολημερίς
τριζοβολάει βλαστήμιες
                                 σαν κάρο κακογρασωμένο,
εκείνος που,
                  σαν ολολύζει η μπαλαλάικα,
                                                          χλωμιάζει ευθύς,
αυτός
        το μπόι του μέλλοντος
                                        δεν το ’χει φτασμένο.
Πόλεμος
            δεν είναι μόνο, όπως θαρρείς εσύ,
να λες ναι, ναι,
                      στα μέτωπα
                                       με βολές πολυβόλου.
Της φαμίλιας,
                   του σπιτικού,
                                      η επίθεση,
για μας μικρότερη απειλή
                                    δεν είναι διόλου.
Εκείνος που υποτάχτηκε
                                   στην πίεση της φαμίλιας,
κοιμάται
            μες στη μακαριότητα
                                          ρόδων φτιαγμένων με χαρτί, —
αυτός δεν έφτασε το μπόι
                                     της προσήλιας,
της δυνατής ζωής εκείνης
                                     που θα ’ρτεί.
Σαν τη φλοκάτα
                        και το χρόνο επίσης,
ο σκόρος της καθημερνότητας
                                           τον κατατρώει στιγμή-στιγμή.
Το μεινεσμένο ρούχο
                              των ημερών μας για ν’ αερίσεις,
ε, κομσομόλε, τίναξέ το εσύ.


Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι, «Ξελασπώστε το μέλλον» (1925), απόδοση: Γιάννης Ρίτσος – Άρης Αλεξάνδρου, στην ανθολογία Μαγιακόβσκη: Ποιήματα, εκδόσεις Κέδρος, 1963.

Παρασκευή 24 Νοεμβρίου 2017

Για μια ποιητική τέχνη


                                     V

Αχ θεούλη μου, τι ωραία που θα ’ταν να ’γραφα ένα ποιηματάκι

R. Queneau (1903-1976)
Μπα! Να ένα που περνάει τώρα δα από μπροστά μου
Ψιτ ψιτ ψιτ
Έλα εδώ χρυσό μου να σε εμπλέξω
Στο ίδιο περιδέραιο με τ’ άλλα μου ποιήματα
Έλα εδώ να σε εμπήξω
Στο οικοδόμημα των Απάντων μου
Έλα εδώ να σε εμπαταδώσω
Και να σε ενομοιοκαταλήξω
Και να σε ερρυθμολογήσω
Και να σε ελλυρικοποιήσω
Και να σε εμπηγασεύσω
Και να σε ενστιχώσω
Και να σε εμπεζολογήσω

Να πάρει η ευχή
Την κοπάνησε


Raymond Queneau, «Για μια ποιητική τέχνη», V,
μετάφραση:  Αχιλλέας Κυριακίδης, από την Ανθολογία Γαλλικής Ποίησης (από τον Μπωντλαίρ ως τις μέρες μας) του Χριστόφορου Λιοντάκη, Αθήνα, εκδόσεις Καστανιώτη, 1988.

Τρίτη 31 Οκτωβρίου 2017

Ερημόνησο



Τούτο τ’ ακρογιάλι θαμμένο στη στάχτη
φύκια ξεριζωμένα από παλιές τρικυμίες
και τα φτερά σου νεκρά στον αγέρα
ψηλά με τις φωνές που δεν προφτάνουν
να γίνουν γλάρος κι άλλοτε
χρυσά και μαύρα στον αφρό
χωρίς ξεκούραση, χωρίς γαλήνη.
Και τούτος ο κάβος στο Βοριά
σα ραχοκοκκαλιά δεινόσαυρου
καθώς γέρνει να γλύψει στα νύχια του
το αίμα από τα σπαραγμένα περιστέρια μας.

Κάπου εδώ

Κάπου εδώ πλευρίσαμε αλαφρά, σιωπηλοί
κρύβοντας τα πρώτα δάκρυα
πίκρα της θύμησης που στεγνώνει
σαν αλάτι στο κορμί και γύρω στα χείλια
πίκρα της μεγάλης ερημιάς
όπως όταν ξυλάρμενο σε βρίσκει το βράδυ
και γυρεύεις τ’ αστέρια που αγάπησες πολύ
μέσα σε κλειστά κοχύλια, βυθισμένα.
Κι ολοένα η μουσική απ’ τα κουπιά
και του νερού το λίκνισμα στα πλάγια
με τ’ όνομά σου που πεταλούδιζε σπασμένο
παιγνίδι των ίσκιων, της νυχτερίδας χορός.

Πώς βρέθηκες
εδώ που τελειώνουν οι μέρες, ο καιρός κι η θάλασσα
γυμνή κι ολομόναχη
μες στο βαθύ κυμάτισμα της πετρωμένης άμμου
μέσα στα σάπια φύκια ίδιος αρχάγγελος
ματίζοντας τα τρυπημένα δίχτυα μας
ενώ σε ταξιδεύει ο ύπνος στα νησιά του.

Τι παλεύεις απελπισμένη να κρατηθείς
μες στον περίγυρο της μνήμης σου
που ολοένα στενεύει·
τι γυρεύεις κι έρχεσαι και μας ξυπνάς
μια ώρα περασμένα τα μεσάνυχτα
με μια φωνή πνιγμένου στο σκοτάδι
αφού το ξέρεις
δώσαμε τ’ όνομά σου στο καράβι μας
στην ψυχή μας,
πήραμε τα μαύρα πέλαγα
κι ούθε φυσήξει.

Κάποτε κιόλας ανάμεσα στα ξάρτια
καθώς τραβάμε τα σκοινιά
τα δάκρυα με προδίνουν.
Συλλογισμένος τα σφουγγίζω με το σκούφο μου
κι όλο ρωτάω
αν ήσουν όνειρο στην πλώρη μας
αν ήσουν…

                                                 Φθινόπωρο 1943

Γιώργης Παυλόπουλος, Ποιήματα (1943-2008), Αθήνα, εκδόσεις Κίχλη, 2017.

Σάββατο 30 Σεπτεμβρίου 2017

Ένα διήμερο για το περιοδικό "Σημειώσεις"

ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: ΑΝΘΡΩΠΟΙ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΘΕΩΡΙΕΣ

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 27 & ΣΑΒΒΑΤΟ 28 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2017
ΑΙΘΟΥΣΑ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
(Τσιμισκή & Παύλου Μελά, είσοδος από τον πεζόδρομο - τέρμα Ισαύρων)
 


Το περιοδικό Σημειώσεις είναι το μακροβιότερο μεταπολιτευτικό έντυπο κριτικής θεωρίας, πολιτικής φιλοσοφίας και ποίησης στην Ελλάδα. Το πρώτο τεύχος του κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 1973, με συνεργάτες και συνεκδότες μια παρέα νέων διανοούμενων: τον Μ. Αφεντόπουλο (Μάριο Μαρκίδη), τον Ανδρέα Κίτσο-Μυλωνά, τη Ρένα Κοσσέρη, τον Μανόλη Λαμπρίδη, τον Αντώνη Λαυραντώνη, τον Βύρωνα Λεοντάρη, τον Γεράσιμο Λυκιαρδόπουλο και τον Στέφανο Ροζάνη. Κοινό σημείο αναφοράς του «πυρήνα» που έμελλε να αποτελέσει την «παρέα του Χαλανδρίου» στάθηκε το προδικτατορικό περιοδικό Μαρτυρίες (1962-1966).

Από το πρώτο τους κιόλας τεύχος, και σε παράλληλη διαδρομή με τις συγγενείς εκδόσεις Έρασμος, οι Σημειώσεις μετρούν μέχρι σήμερα 44 χρόνια συνεχούς παρουσίας στα εκδοτικά δρώμενα της χώρας μας.

Στις 27 και 28 Οκτωβρίου 2017, οργανώνουμε στη Θεσσαλονίκη ένα διήμερο για τη διαδρομή αυτή: για το περιοδικό και για να τιμήσουμε τους ανθρώπους που το έφτιαξαν και το κράτησαν όρθιο, με κόπο και σπάνια σεμνότητα. Τίτλος του διημέρου: «Το περιοδικό Σημειώσεις: άνθρωποι, πολιτικές και θεωρίες».

Στις συζητήσεις των δύο αυτών ημερών θα συμμετάσχουν οι βασικοί συντελεστές του περιοδικού, καθώς και φίλοι/ες του, για τους οποίους οι Σημειώσεις αποτελούν μέχρι σήμερα σημείο αναφοράς.

Σκοπός της εκδήλωσης είναι η αποτίμηση μιας διαδρομής –εκδοτικής, λογοτεχνικής, φιλοσοφικής και πολιτικής-- περίπου μισού αιώνα. Το διήμερο, έτσι, θα ασχοληθεί με τις εκδοτικές «προκείμενες» του περιοδικού, τα πρόδρομα δηλαδή έντυπα, τη σχέση των Σημειώσεων με την κριτική θεωρία, τον «κανόνα» που συγκρότησαν όσον αφορά τη λογοτεχνική κριτική, αλλά και την τοποθέτηση του περιοδικού σε κρίσιμα πολιτικά διακυβεύματα της μεταπολιτευτικής περιόδου. Μέρος της διήμερης συζήτησης είναι αφιερωμένο στις ιδιαίτερες συμβολές των πρωτεργατών του – στην πολιτική θεωρία και τη φιλοσοφία, την πολιτισμική κριτική, την ιστορία, την ποίηση και την ψυχανάλυση.

Για δύο μέρες, λοιπόν, θα συζητήσουμε τη θέση των Σημειώσεων στη γραμμή του «εξεγερτικού/επαναστατικού ρομαντισμού», την κριτική τους στην πρώτη Μεταπολίτευση, την «επίθεση» στη γενιά του '30 και το αίτημα για «ελληνικότητα», τη συμμετρική κριτική στον λαϊκιστικό αντιδυτικισμό και τον φιλελεύθερο «αντιλαϊκισμό» και αντιολοκληρωτισμό, την εισαγωγή της λακανικής ψυχανάλυσης στην Ελλάδα. Και την πάντα αβέβαιη ισορροπία μιας παρέμβασης μεταξύ απαισιοδοξίας της γνώσης και αισιοδοξίας της βούλησης, διανοητικής αυτονομίας και πολιτικής στράτευσης, παρα-μυθίας και κριτικού ορθολογισμού.

                                                 ***


Στην εκδήλωση, που διοργανώνεται υπό την αιγίδα του Τμήματος Πολιτικών Επιστημών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, μιλούν (αλφαβητικά):
Βασίλης Αλεξίου, Βιβή Αντωνογιάννη, Κώστας Βούλγαρης, Κώστας Γούσης, Κώστας Δεσποινιάδης, Νίκος Κατσιαούνης, Αλέξανδρος Κιουπκιολής,  Χαράλαμπος Κουρουνδής, Δημήτρης Κόρος, Δημήτρης Κοσμίδης, Βασίλης Λαμπρόπουλος, Χρίστος Μάης, Γιώργος Μερτίκας, Μάρκος Μέσκος, Σάββας Μιχαήλ, Δημοσθένης Παπαδάτος-Αναγνωστόπουλος, Σταυρούλα Πουλημένη, Στέφανος Ροζάνης, Γιάννης Σταυρακάκης.

                                                  ***
 

Την πρωτοβουλία για τη διήμερη εκδήλωση πήραν οι «Φίλοι των Σημειώσεων», μια ομάδα νεότερων αναγνωστών του περιοδικού (αλφαβητικά):
Μάριος Εμμανουηλίδης, Νίκος Κατσιαούνης, Αλέξανδρος Κιουπκιολής, Χρίστος Μάης, Δημοσθένης Παπαδάτος-Αναγνωστόπουλος.

Αναδημοσίευση από: https://simeioseis2017.wordpress.com/ 
(όπου και το αναλυτικό πρόγραμμα του διημέρου).

Σάββατο 23 Σεπτεμβρίου 2017

Στον κύκλο των χαμένων ποιητών



Από την ταινία Dead Poets Society (σκηνοθεσία Peter Weir, σενάριο Tom Shulman), 1989.
     
    O Captain! My Captain! our fearful trip is done;
    The ship has weather'd every rack, the prize we sought is won;
    The port is near, the bells I hear, the people all exulting,
    While follow eyes the steady keel, the vessel grim and daring:

        But O heart! heart! heart!

            O the bleeding drops of red,

                Where on the deck my Captain lies,

                    Fallen cold and dead.

    O Captain! My Captain! rise up and hear the bells;
    Rise up—for you the flag is flung—for you the bugle trills;
    For you bouquets and ribbon'd wreaths—for you the shores a-crowding;
    For you they call, the swaying mass, their eager faces turning;

        Here captain! dear father!

            This arm beneath your head;

                It is some dream that on the deck,

                    You've fallen cold and dead.

    My Captain does not answer, his lips are pale and still;
    My father does not feel my arm, he has no pulse nor will;
    The ship is anchor'd safe and sound, its voyage closed and done;
    From fearful trip, the victor ship, comes in with object won;

        Exult, O shores, and ring, O bells!

            But I, with mournful tread,

                Walk the deck my captain lies,

                    Fallen cold and dead.


Walt Whitman (1819-1892), “O Captain! My Captain!” (1865),
Leaves of Grass, 1855-1892.